گفتگو با خدا
مطلب قشنگی است بخوانید و نظر دهید نویسنده ان شخص گمنامی است :
شبي در خواب ديدم مرا ميخوانند.راهي شدم. به دري رسيدم. به آرامي در خانه كوبيدم.ندا آمد: درون آي ، گفتم به چه روي؟گفتا براي آنچه نميداني.
هراسان پرسيدم: براي چون مني هم زماني هست؟پاسخ رسيد: تا ابديت،ترديدي نبود، خانه، خانه خداوندي بود، آري اوست كه ابدي و جاويد است.پرسيدم: بارالها چه عملي از بندگانت بيش از همه تو را به تعجب واميدارد؟پاسخ آمد:اينكه شما تمام كودكي خود را در آرزوي بزرگ شدن به سر ميبريد و دوران پس از آن را در حسرت بازگشت به كودكي ميگذرانيد.اينكه شما سلامتي خود را فداي مالاندوزي ميكنيد و سپس تمام دارايي خود را صرف بازيابي سلامتي مينماييد.اينكه شما به قدري نگران آيندهايد كه حال را فراموش ميكنيد، در حالي كه نه حال را داريد و نه آينده را.
اينكه شما طوري زندگي ميكنيد كه گويي هرگز نخواهيد مرد و چنان گورهاي شما را گرد و غبار فراموشي در بر ميگيرد كه گويي هرگز زنده نبودهايد.
سكوت كردم، انديشيدم. در خانه چنين گشوده! چه ميطلبيدم؟ بلي، آموختن.
پرسيدم چه بياموزم؟پاسخ آمد:بياموزيد كه مجروح كردن قلب ديگران بيش از دقايقي طول نميكشد ولي براي التيام بخشيدن آن به سالها وقت نياز است.بياموزيد كه هرگز نميتوانيد كسي را مجبور به دوست داشتن خود كنيد، زيرا عشق و علاقه ديگران نسبت به شما آئينهاي از كردار و اخلاق خود شما است.
بياموزيد كه هرگز خود را با ديگران مقايسه نكنيد، از آنجا كه هر يك از شما به تنهايي و برحسب شايستگيهاي خود مورد قضاوت و داوري ما قرار ميگيرد.
بياموزيد كه دوستان واقعي شما كساني هستند كه با ضعف و نقصانهاي شما آشنايند وليك شما را همانگونه كه هستيد دوست دارند.بياموزيد كه داشتن چيزهاي قيمتي و نفيس به زندگي شما بها نميدهد، بلكه آنچه باارزش است بودن افراد بيشتر در زندگي شما است.بياموزيد كه ديگران را در برابر خطا و بيمهري اي كه نسبت به شما روا ميدارند مورد بخشش خود قرار دهيد و اين عمل پسنديده را با ممارست بيشتر در خود تقويت نماييد.بياموزيد كه دو نفر ميتوانند به يك چيز يكسان نگاه كنند ولي برداشت آن دو از آن، هيچگاه يكسان نخواهد بود.بياموزيد كه در برابر خطاي خود فقط به عفو و بخشش ديگران بسنده نكنيد، آنگاه كه مورد آمرزش وجدان خود قرار گرفتيد، راضي و خشنود شويد.
بياموزيد كه توانگر كسي نيست كه بيشتر دارد، بلكه آن است كه خواستههاي كمتري دارد. اي بنده من به خاطر داشته باش كه مردم گفتههاي تو را فراموش ميكنند.مردم كردههاي تو را نيز از ياد خواهند برد.ولي هرگز احساس تو را نسبت به خويش از خاطر نخواهند برد
